Lotgenotencontact

Geschreven door: Rijkaard op Dinsdag 9 Maart 2010 om 01:05 Gek bericht?

Hallo lieve Richard, (Rijk van aard of vruchtbare grond of gewoon rijke stinkerd)


Zo Richard, wat kan jij de dingen mooi verwoorden, dat is een waar talent.
Het was een waar genot om je korte verhaal te lezen, waar elk woord precies raak is, ik dank je voor dat.


Ik ben vroeger ook gepest en ben zelf ook de “pester” geweest en ik ben er achter gekomen hoe dat komt.

Pesten is in werkelijkheid een teken van zwakte, hij of zij die pest voelt zich meestal minderwaardig ten opzichte van anderen en om dit gevoel te compenseren, zoekt de “pester”, de in zijn of haar ogen, een zwakkere om die dan in de grond te boren zodat hij of zij zich voor een korte onbepaalde tijd groter en dus meer waard voelt.
Is dit euforische gevoel meestal maar van korte duur, omdat de werkelijke oorzaak van dit minderwaardigheids gevoel niet weggenomen wordt door dit gedrag, want om iemand anders pijn te doen heb je zelf eerst pijn te voelen, dus kort door de bocht kun je stellen dat om pijn te doen heb je eerst zelf pijn te ervaren om het dan op die manier door te geven. Dus zodra het euforische gevoel van de overwinning voorbij is, wat nogal snel voorbij gaat, komt de pijn weer om de hoek en de pijn die om de hoek komt is ook nog eens gegroeid, omdat om de ander af te wijzen heb jij eerst jezelf af te wijzen en jezelf afwijzen is de ontkenning van wie je werkelijk bent en ontkennen van wie je werkelijk bent noemen wij PIJN.
Het tegenovergestelde van pijn is LIEFDE.

En dan nu de link!

De reden omdat jij nu weer depressief voelt is, omdat jij zo bang bent om afgewezen te worden, jij er voor kiest om voordat zij JOU ook maar kan afwijzen, JIJ jijzelf afwijst!
Waardoor jij haar niet eens de kans geeft om jou af te wijzen, wat inhoud dat je haar ook nooit de kans geeft om voor jou te kiezen voor wie jij werkelijk bent op dit moment en elk moment dat nog kan komen.

Ik weet wel dat ze niet op hem verliefd is enzo, maar ik voel me compleet genegeerd.

Het is Onmogelijk om iemand te negeren, om iemand te negeren moet je precies weten waar de persoon is die jij wilt negeren, dus als iemand jou (werkelijk) negeert dan geeft die persoon jou in werkelijkheid gigantisch veel aandacht, want weet je wel hoe vermoeiend het is om iemand consequent te moeten negeren?

Ze heeft nooit zin om iets samen met me te doen en daardoor krijg ik heel erg het gevoel dat ze niet bij me wil zijn.

Nooit? Vrij jij in je eentje of woon je alleen? Eten jullie apart en slapen jullie in verschillende bedden?

Als ze echt niet bij je wilt zijn was ze allang vertrokken.

Weet je wat het is Richard, mensen die een minderwaardigheids gevoel hebben zoeken nogal vaak bevestiging of ze nog wel “leuk” zijn of iemand ze nog wel “lief” vinden.
Deze mensen zijn zich constant aan het vergelijken met mensen die contact hebben met hun geliefde(n). Die krijgt meer aandacht dan ik, die andere krijgt een andere manier van aandacht en die manier heb ik nog nooit gekregen, dus is die ander veel specialer dan ik.

Je zou heel blij voor haar moeten zijn dat ze zo’n goed contact met deze man heeft waar ze zo goed mee kan praten. Want zij zorgt erg goed voor haarzelf, zodat ze op die manier ook weer aan jou kan geven, want als ik het zo lees, zuig je nogal wat aandacht van haar in plaats van dat je “geeft”. Bestaat er ook nog een grote kans dat zij met hem over jou praten, dat ze informatie opdoet om jou op die manier beter te begrijpen of simpelweg de batterij opladen.

Wellicht komt dit keihard over, heb ik meerdere relaties gehad die gestrand zijn vanwege mijn depressie aka minderwaardigheids gevoel. Als een parasiet heb ik ze leeggezogen, omdat ik alleen maar bevestiging zocht, tot dat ik tot inzage kwam dat ik het wel degelijk waard was om te leven en dit ook aan niemand, zelfs niet aan mijzelf, hoefde te bewijzen.
Ach ja, keihard.. niets is harder dan jezelf afwijzen, de ware ontkenning van het zelf, de ontkenning van de schepper, de schepper van elk zintuig.. het tuig dat zin geeft aan de zin van het leven waar wij zo’n zin in hebben om die af te tuigen.

Is het mooi en prachtig dat je hier alles opschrijft Richard, maar ja, wij en ik zijn natuurlijk niet je vriendin. Het dunkt mij, dat het handiger is om dit zelfde verhaal, wat je hier zo kundig geschreven hebt, eens aan je vriendin te melden.

Het meest belangrijke in een relatie is COMMUNICATIE!

Oh ja, en alles wat je denkt wat een ander van jou denkt is in werkelijkheid wat jij van jezelf denkt.

Dussssss Richard, wanneer ga jij eens kappen met jezelf negeren en wanneer komt de tijd dat je het leuk gaat vinden om in je eigen lichaam te zitten, wanneer komt de tijd dat je eens goed voor jezelf gaat zorgen, dat jij jezelf eens gaat behandelen alsof was jij je eigen BESTE vriend(in).


Oh spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de liefste van dit land?


Rijk aan liefde

Geschreven door: Richard op Dinsdag 9 Maart 2010 om 11:07 Gek bericht?

Na het lezen van je reactie kwam er weer een glimlach op mijn gezicht.

Ik denk dat je gelijk hebt als het gaat om uitputten van mijn vriendin. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel liefde gehad en ik denk dat ik daar gewoon teveel van heb gevraagd. Dat komt gewoon, omdat ik het zo graag wil. Ook wil ik graag horen of ze nog van me houdt en of ze bij me wil blijven... Dat vraag ik dan ook vaak, omdat ik het zeker wil weten. Ik wil zeker weten dat ik niet haar tijd verspil en dat ze tegen haar zin bij me is. Maar zoals je al zegt: Dan had ze al weggeweest.

En ook nog iets over dat ze misschien niet graag bij me wil zijn... Je vraag ''vrij je alleen?''. Dat doen we al niet meer... Daar heeft ze geen zin in. En daar geef ik haar groot gelijk in als we de laatste tijd veel ruzie hebben gemaakt. Soms eten we inderdaad apart. We wonen allebei eigelijk nog thuis, maar we mogen van onze ouders elke avond bij elkaar slapen, in hetzelfde bed. Dit doen we nu al anderhalf jaar, met hier en daar natuurlijk wat uitzonderingen.

Ik moet eerlijk zeggen dat we gisterenavond samen heel verdrietig waren, omdat zij het misschien toch wel wilde uitmaken. Dat is voor mij echt het allerlaatste wat ik wil. Ze zegt dat ze het niet meer aankan dat ik zo depressief ben. Ik heb haar belooft dat ik weer vrolijk zal zij, zoals ik dat in het begin was. En het allerliefste dat ik nu wil, is die belofte nakomen.

Ik moet haar gewoon meer ruimte geven, denk ik. Ik ga echt mijn best doen om uit dit dal te komen en ik weet ook zeker dat het gaat lukken. Er is namelijk geen reet aan en ik heb wel wat beters te doen dan sukkelen.

Ik hoop dat jullie terug willen schrijven. Ik praat er graag over met andere mensen. Ik denk dat dat ook wat stoom van de ketel haalt, maar het gaat echt de goede kant op.

Geschreven door: Koninkrijk op Woensdag 10 Maart 2010 om 23:34 Gek bericht?

Hallo Richard,


Als ik je bericht zo lees, dan lees ik allemaal van die absolutismes.. woorden zoals nooit, altijd, iedereen... je verkondigd gewoon leugens tegen jezelf, waar ik geen problemen mee heb, want ik heb er geen last van.

Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel liefde gehad en ik denk dat ik daar gewoon teveel van heb gevraagd.

Ik ga er van uit dat alles wat jij voelt, dat heb jij zelf gecreëerd. Ik kan jou niet een gevoel geven, niemand kan jou een gevoel geven, jij maakt elk gevoel zelf. Om nog verder te gaan, er bestaat eeen hele grote kans dat wij bepaalde gevoelens compleet anders bestempelen. Wat jij bijvoorbeeld als een onrustig gevoel bestempeld en als irritant, kan ik als een gezonde zenuwachtig gevoel bestempelen, die mij scherp houdt in plaats van afleidt.

Ons Ego, ons brein werkt met beelden en verlangens.
Als ik dit en dit heb dan ben ik blij, dus als ik die auto koop en hij voldoet aan het beeldje in mijn hoofd, dan ben ik blij. Hetzelfde bij een vriendin.
Het grappige is dat je dit blije gevoel al kunt voelen voordat dit gebeurde, net zoals jij allang liefde kon ervaren voordat jij jouw vriendin tegen kwam.

Beter gezegt, je vriendin herinnert jou aan hoe lief jij zelf bent, want jij creëert het gevoel liefde en gebruikt je vriendin simpelweg als een spiegel. (Doordenkertje )

De reden dat ik hier op inhaak is, omdat het nogal belangrijk is hoe jouw communicatie is die jij met jezelf voert. Praat jij jezelf constant in de grond of moedig jij jezelf aan, zie jij de dingen uit een negatief perspectief of weet je het tot iets positiefs om te draaien?

Een waar wijs mens ziet beide (goede of slechte) consequenties van zijn of haar akties en neemt voor beide consequenties de verantwoordelijkheid.
Om een voorbeeld te geven, als ik een eigen zaak begin en ik ben goedkoper en beter dan alle andere supermarkten in mijn buurt dan doe ik iets goed voor alle mensen die op deze manier voor minder geld hetzelfde kunnen kopen, ik doe goed voor mijzelf, want ik verdien er goed bij, dus zou je denken dat het allemaal plus is, is dit zeker niet het geval want al die andere supermarkten verliezen op deze manier hun inkomsten en dus hun werk.

Om nog een voorbeeld te geven. Op het woord discriminatie berust een negatieve uitleg op.
Kan ik je vertellen dat het onmogelijk is om niet NIET te discrimineren. Een ander woord voor discrimineren is onderscheiden, dus vergelijken. Het brein doet niets anders dan onderscheiden, de verschillen opzoeken of vergelijken.

Ik ben tegen elke fundamentalist. (een discriminator)

Met deze zin zeg ik in werkelijkheid dat "ik mensen die discrimineren, discrimineer".

Deze voorbeelden zijn er om jouw (of wie dan ook die dit leest) te helpen bij het inzien van het volgende.

Ik had vroeger de wens, "Ik wil niet meer depressief zijn!"

Om niet meer depressief te kunnen zijn heb ik eerst depressief te moeten zijn voordat ik "niet" depressief kan zijn.

Wat ik eigenlijk zeg is dat als je niet depressief wilt zijn, gaat al je aandacht naar depressieviteit en dan kun je hoog of laag springen, gaat daar je aandacht naartoe, terwijl je er juist vanaf wilt.

Een ander voorbeeld is, als ik jou vraag om NIET aan een boom te denken, waar denk je dan aan?

Dus voor het brein bestaat het woordje niet NIET, omdat het bij elk woord een beeldje, een plaatje heeft of een gevoel een herinnering. Herinneringen net zoals geuren zijn gekoppeld aan woorden. Woorden zijn dus in andere woorden verledentijd. Angst bestaat alleen maar in het verleden dat geprojecteerd wordt in de toekomst, van wat nog "kan" gebeuren.
Je hebt iets meegemaakt in het verleden en je bent bang dat het nog een keer gaat gebeuren.
(een kind kent geen angst)

Ik heb haar belooft dat ik weer vrolijk zal zijn.

Dit klinkt alsof je binnekort gaat toneelspelen, ja het is omdat het moet, want anders gaat ze er van door anders blijf ik liever depressief.
Ik denk dan ook dat je inderdaad liever depressief blijft en op die manier aandacht kunt blijven zuigen.
Als je eenmaal goed bent in dat truckje, ja dan is het nog niet zo makkelijk om die rol te laten voor wat het is en eens op een andere manier aan aandacht te komen.
Bijvoorbeeld door het simpelweg te vragen, "vriendin ik zou graag wat aandacht willen, iets met je samen doen, samen een stuk wandelen, gewoon bij je zijn.. of iets aan haar delen.
Durf jezelf kwetsbaar op te stellen.
Een depressie is maar een symptoom, onder een depressie schuilt vaak gigantisch veel pijn die je via een depressie probeert te ontwijken.

Als jij niet met de wortel van je depressie aan de gang gaat dan blijf je inderdaad sukkelen en op dit moment is het meest duidelijke dat jouw communicatie die jij voert met jezelf nogal positiever kan.

Vragen die jij jezelf kunt stellen zijn:

Welke voordelen geven mijn depressie aan mij?
Hoe komt het dat ik mij minderwaardig voel.
En wat wil je dan doen en wat belet werkelijk om dat te doen?
Hoe komt het dat wat ik denk, dat ik dat denk, waar komen die gedachtes vandaan.
Van wie heb ik dit geleerd of van wie heb ik dit?

Om een voorbeeld te geven, laatst vroeg mijn vriendin of ik nog iets ging doen. In plaats van bij de hand te zijn en te zeggen dat ik altijd iets doe, al was het ademen of stil zijn. Reageerde ik geïrriteerd omdat haar gedrag mij deed denken (onbewust) aan mijn vader die mij vroeger altijd vertelde wat ik moest doen of iets moest doen en deze overtuiging op die manier op mij projecteerde wat ik persoonlijk nam en ging ik er dus tegenin. Je brein reageert zo snel dat je het meestal niet eens door hebt. Ik heb mij verontschuldigd tegenover mijn vriendin voor mijn projecteren, want ze bedoelt het alleen maar goed en vaak is het zo dat op die momenten hoor ik haar opvoeding die zij genoten heeft niet de persoon zelf.


Veel liefs,

Keizerrijk

Geschreven door: Ook Richard op Donderdag 11 Maart 2010 om 13:29 Gek bericht?

Wat betreft ''Ik heb haar belooft dat ik weer vrolijk zal zijn.'' moet ik je het volgende advies geven:
Van toneelspelen wordt je niet beter, het zal alleen verergeren.
Ik was zelf een ontzettende acteur wat betreft gevoelens, met mij ging alles altijd goed als mensen erna vroegen.

Wat je dan doet is je breekpunt steeds verleggen en steeds meer ellende opkroppen, wanneer het dan vrijkomt ben je verder van huis.
Mocht je gaan acteren en het gaat later tóch uit met je vriendin dan ben je veel verder heen.

Misschien heb je het er te vaak over met je vriendin, kan ik snappen want als je depri bent heb je niks anders aan je kop.
Maar ga je problemen niet negeren.

Ik kan snappen dat je vriendin problemen heeft met je depressiviteit, maar als je haar er niet te vaak mee lastig valt is haar eis niet reëel, dit is niet iets wat je aan of uit kan zetten.
Vraag haar maar eens of ze eens wil ophouden ongesteld te worden, kan niet(óf ik moet je feliciteren met je aanstaande kind).

Het ergste aan depressiviteit is dat mensen liever niks met je te maken hebben, ze zijn onderbewust bang dat ze zelf ook ongelukkig worden.
Ironisch genoeg heb je JUIST mensen en begrip nodig(sociale hulp, liefde).

Ik ben ontslagen en ben al mijn(niet empathische) vrienden kwijtgeraakt dankzij depressiviteit en post traumatische stress.
Iedereen die hulp kon bieden koos voor de makkelijkste weg, gewoon degene met het probleem uitkotsen, klaar.
Als je het er jaren later over hebt dan is het argument vaak dat je zelf niet om hulp hebt gevraagd(waar, maar wat mij betreft moeten dit soort dingen van 2 kanten komen, IK help wel mensen ook al vragen ze er niet om).
Inmiddels ben ik niet meer al te depri, hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat ik moet janken, maar mijn lichaam kan het(fysiek) niet(moeilijk gevoel om te beschrijven).

...Anyway, voordat ik mijn hele levensverhaal uit-type, het belangrijkste is je ei kwijt kunnen, als je vriendin er last van heeft moet je iemand anders zoeken.
Ik heb bijvoorbeeld heel veel aan mijn re-integratie coach gehad, elke keer dat ik daar weg ging was het alsof er een stuk van de last van me af viel.
Als er niemand in je directe omgeving is die voldoet raad ik aan een coach / psycholoog te benaderen(Psycholoog klinkt misschien eng, maar je hebt er echt wat aan).

Ik hoop dat dit helpt.

Groetjes,

Ook een Richard

Geschreven door: Richard op Zaterdag 20 Maart 2010 om 18:34 Gek bericht?

Vandaag was de ergste dag van mijn leven... Mijn vriendin heeft het uitgemaakt. Ik ben er helemaal kapot van en ik snap niet dat het zo ver heeft kunnen komen.

Ze wilde meer tijd voor haarzelf en gewoon kunnen doen waar ze zin in had. Voor mijn gevoel heb ik haar die kans altijd gegeven, maar zij vindt blijkbaar van niet.

Ze heeft wel gezegd dat het misschien maar tijdelijk is. Ze vindt dat ze even op zoek moest naar zichzelf, maar ik ben bang dat het voor mij verkeerd afloopt. Ik denk niet dat ze terugkomt, al is dat nu wel de grootste droom die je maar kan verzinnen.

Ik ben pas een half uur bij haar weg, maar ik mis haar met heel mijn hart. Er mist echt een stukje uit mijn leven. Ze was altijd bij me... En ineens is dat voorbij. Zo iemand als haar vindt ik nooit meer en ze was in mijn ogen perfect.

Ik ben kapot...