Ga naar de beginpagina van Depressief.nl

Lotgenotencontact

Het lotgenotenforum van Depressief.nl is een forum waar lotgenoten elkaar steunen, informeren en helpen. Gun elkaar daarbij de ruimte en wees vriendelijk voor elkaar.

Depressief.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reacties op dit lotgenotenforum noch voor de inhoud van andere websites die hier genoemd worden. Klik hier voor ons moderatorbeleid.

LET OP: Deze website is geen vervanging van een officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u ten sterkste om met uw eigen behandelend arts of huisarts contact op te nemen. U kunt uw medische vragen natuurlijk ook stellen in de rubriek 'Vragen'. U krijgt dan antwoord van onze medisch specialist.

(advertentie)

partnervan

Geschreven op: Zondag 27 December 2009 om 16:31
Ongepast of beledigend?

hallo,
Vind ik hier ook lotgenoten "partner van een depressief persoon"?
Ik ben de partner van een depressief persoon en twijfel heel erg of mijn manier van hiermee omgaan wel goed is. Mijn depressieve partner heeft voor dit moment alle hulp afgezworen en slikt ook zijn medicatie niet meer. Hij roept dat iedereen meent dat een pilletje hem zal helpen, maar dat hij voelt dat dit niet zo is. Hij sluit zich af, bouwt een muur om zich heen en trekt zich terug. Tegelijk geeft hij aan dat hij zit te wachten op mensen, op mij, maar wanneer ik hem vraag bij mij te komen zitten, me te vergezellen, samen te eten, zegt hij alleen maar "ik blijf wel alleen, krijgen we ook geen ruzie en wat betreft eten "ik maak straks wel iets voor mijzelf". Ik vol me dan vreselijk afgewezen (is dat wel terecht?)
Ik ben zelf een zombie geworden, die de hele dag probeert bezig te zijn met van alles en nog wat en vooral niets tegen hem zeg om niet weer in ruzie te verzanden.

Help, wie kan mij zijn/haar ervaringen vertellen, zodat ik ergens kracht en moed op kan doen om verder te gaan.



 

Reacties op dit bericht:

Pagina 1 van 7 pagina's met reacties
[1 2 3 4 5 6 7]

Geschreven door: ikje op Zondag 27 December 2009 om 17:13 Ongepaste reactie?

hallo partner van... smiley

tjong jong.. ja zo lastig voor de mensen om de depressievling heen, om te zien hoe diegene zichzelf afzet tegn zichzelf smiley
en dan in je eigen stuk blijven geloven valt niet mee!!

je zegt weinig tot niets tegen je partner om geen ruzie te krijgen?

maar voor wat loop je echt weg? ben je bang om geconfronteerd te worden met je eigen stuk of ben je bang dat je bij hem iets geconfronteerd?
door ruzie''s, door meningsverschillen kun je een echt medicijn krijgen smiley

ik zet hier twee dingen in 1 zin en zal dit even uitleggen hoe ik dit verder bedoel:

door een ruzie te krijgen met iemand (op een goede manier ruzie) kan je iets duidelijk krijgen. je uit je onvrede, je uit je pijn, je uit je frustratie, je angst, je jaloezie, je herkenbaarheid enz enz dit kan bij een ander zeer hard aan komen en als je het toch vanuit een liefdes overtuiging doet kun je weinig schade aanbrengen!
in een ruzie is het belangrijk ieder zijn woordje te laten doen en naar elkaar te luisteren (dit is oefening hahahah) en vervolgens op te pakken wat je uit die ruzie kunt lerensmiley
dus is het helemaal niet erg om eens ruzie te maken en ook niet met een depressieviling!! ze zijn gewoon mensen die niets anders zijn dan mensen, welliswaar met een negatieve (tijdelijk) kijk op de wereld..

en als jij door een ruzie de dingen hebt opgepakt waar jij iets meekunt voor jezelf, kun je ervoor kiezen anders te gaan handelen en dus verder te gaan met je goede voornemensmiley en als je dat kunt, is dat het werkelijke medicijn!!

moet je er wel aan toe zijn om deze stap te kunnen en willen maken voor jezelf!!

wat betreft wat jouw partner zegt over medicijnen... kan ik mij wle invinden idd.. medicijnen helpen weinig tot niets bij een depressie!! ja oke, het word dragelijker de negatieviteit! en ja je kan iets meer licht gaan zien en voor de partners is het ook wel wat fijner allemaal TOTDAT de terugval komt!!!!! want als er pillen komen bij een depressie, komen we niet tot de kern!! we blijven in het zelfde systeem, zelfde gevoels wereld alleen door die chemische reactie die door de pillen worden veroorzaakt, lijkt het te helpen!! sterker nog, anti-depresivia brengen je van de kern af!! en zonder aanraking van de kern, zonder echt de kern te hebben kunnen aanraken en dus ook niet kunnen veranderen... zal er geen echte verandering komen!

mijn tip is: confronteer je partner met jouw leven, jouw stuk! je mag enigzinds voorzichtig zijn in bepaalde confrontaties al mag je ook jouw stuk ernaast zetten!

mijn tip is ook: lees het gehele bericht bij false (tielke) het gaat daar ook over haar depressieve man!!
wellicht heb je daar iets aan smiley

sterkte en blijf bij je eigen stuk!!

liefs ikjesmiley


Geschreven door: partnervan op Dinsdag 29 December 2009 om 10:35 Ongepaste reactie?

Hallo Ikje en alle andere lezers,

Ikje ik waardeer je reactie heel erg en heb ook de berichten van Tielke gelezen. Hoe herkenbaar.

Toch zou ik het ook heel fijn vinden andermans ervaringen te lezen als reactie op mijn bericht. Hoe meer reacties hoe meer herkenning, misschien?
Ook om te ervaren dat ik niet de enige op de wereld ben die bokst tegen de depressie van een partner, en niet tegen de partner, want die is mij nog altijd zo lief.

Liefs partnervan


Geschreven door: lady op Dinsdag 29 December 2009 om 11:35 Ongepaste reactie?

Hallo Partnervan,
Het is lastig om bij jou wat anders te schrijven als wat ik al bij Tielke heb gezet. Het komt wel aardig overeen met elkaar...je moet niet jezelf gaan wegcijferen tegenover hem want daar word je zelf op den duur ook niet beter van. Dat je het maar blijft proberen om het gezellig te maken voor hem, dat ziet hij niet. Dat wil hij niet. Hij is tenslotte alleen met zichzelf bezig, dat hoort bij zijn ziekte. Je kunt hem ook niets aanbieden want hij zal overal negatief op reageren, hij heeft nergens zin in.
Het enige waar die behoefte aan heeft is praten en dan nog het liefst met iemand anders dan zijn eigen partner. Maar toch ook weer wel met zijn partner. (lastige zin). Hij heeft je alleen maar nodig om zich te kunnen uiten. Dus niet als directe hulp, daarvoor is het beste voor hem om met een psychiater of psycholoog te praten.
Naar vreemden wordt beter geluisterd dan naar eigen partners want die zeggen toch nooit iets goeds. Het is meestal de waarheid wat ze niet willen horen. Althans niet van jou.
Natuurlijk hou je van je partner, anders zou je hier niet schrijven.
Is hij al eens eerder depressief geweest? Waardoor denk je dat hij depressief geworden is?
Het is voor jou erg moeilijk om met vrienden hierover te praten die het zelf nooit hebben meegemaakt. Je voelt je daardoor erg ongelukkig worden. Toch is het belangrijk dat je een luisterend oor zoekt in de vorm van een goede vriend, vriendin of arts. Vergeet je eigen bezigheden niet en laat jezelf niet verslonzen door de situatie. Kijk uit dat zijn depressiviteit jou niet opslobbert.
Groetjes Lady.


Geschreven door: Karoline op Zondag 10 Januari 2010 om 04:43 Ongepaste reactie?

Hoi partnerervan,
Mijn partner is zwaar chronisch depressief. Eindelijk na 3 jaar is de diagnose gesteld door een bekwame psychiater. Ik heb de afgelopen 3 jaar hemel en aarde bewogen om mijn partner te helpen, ondersteunen en alles wat maar mogelijk is.
Hij heeft geen geweldige opvoeding gehad op emotioneel gebied, zijn ouders zijn zich van geen kwaad bewust: zij hebben hem toch alles gegeven. Hij heeft altijd moeite gehad met zijn zelfvertrouwen door dit verleden. Door mij heeft hij leren geloven in zichzelf en vooral om zijn emoties te leren tonen. Maar door drie keer achter elkaar zijn baan te verliezen door bedrijfsovernames in de zorgverzekeringenbranche met de daarbij horende verplaatsing van de werkzaamheden is hij ruim 1,5 jaar werkloos geweest.
Ondanks alle inspanningen en sollicitaties heeft hij in die tijd maar 5 gesprekken kunnen krijgen en dat heeft hem een grote deuk gegeven in zijn zelfbeeld. Hij is toen erg inzichzelf gekeerd geraakt en is toen af gaan zakken naar depressieve periodes.
Wij hebben toen samen geprobeerd om via het GGZ hulp te zoeken voor hem omdat hij door deze depressieve buien en gevoel van onmacht onverantwoorde gedragingen (licht agresief) ging vertonen wat ik niet verantwoord vond tegenover ons eerste kind wat toen nog niet 1 jaar was. Tevens gaf dit vaak ruzie tussen ons omdat zijn gedrag zo oneerlijkwas tegen ons, wij hadden immers niks misdaan.
GGZ heeft in het eerste gesprek geopperd dat hij een lichte borderliner was. In het tweede gesprek mankeerde hij in een keer niks meer en zou het wel in de familie zitten het zwaar op de hand zijn. Dus is hij doorverwezen naar een psycholoog. Na 3 afspraken en 3 keer een vragenlijst te hebben moeten invullen werd hij daar naar huis gestuurd met de mededeling dat er niks aan hem markeerde. Wat voor hem een soort opluchting was.
Wij zijn samen toch blijven proberen om de depressieve buien te lijf te gaan. In het begin met succes maar naar gelang te tijd verstreek zag ik dat het patroon zich steeds meer verkorte. Mijn partner heeft ook nooit kunnen vertellen waarom hij zich zo voelde of gedraagde. Hij ging zich verschuilen achter de uitspraak van de psycholoog want dat was voor hem veilig. Ik heb hem heel vaak vanuit alle liefde die ik voor hem voel op allerlei proberen te vertellen/duidelijk te maken wat zijn gedrag/buien met ons gezin en de mensen om ons heen deden. Op dat moment leek ik hem dan te bereiken maar de volgende dag was dat weer weg.
Jammer genoeg durfde de mensen om ons heen het nooit te uiten naar hem en kwamen ze met al hun vragen, boosheid, frustratie en opmerkingen altijd bij mij. Wat als gevolg had dat hij zich verschuilde achter het idee dat ik degene was met het probleem, immers niemand zei er ooit iets over tegen hem. Dus zo erg was hij niet.
In de loop van de tijd zijn wij alle vrienden en kennissen om ons heen verloren omdat hij zich nooit meer normaal kon gedragen in gezelschap en ik hem uit liefde de hand boven het hoofd hield. Het is en blijft je partner en die ga je niet afkraken of publiekelijk te kakken zetten als mensen vervelend reageren op hem. Op het laatst keerde zelfs de familie van beide zijden zich tegen ons. Hij verknalde in hun ogen altijd ieder samenzijn door zijn stugge/gespannen gedrag en hij kon niet openstaan voor anderen.
Doordat ik helemaal alleen kwam te staan in de strijd tegen zijn ziekte en het overeind houden van ons gezin heb ik ook hulp nodig gehad om zelf overeind te kunnen blijven want als er geen vrienden meer zijn waar je mee kunt praten is het een te zwaar traject in je eentje, zijn depressieviteit vreet je dan op. Naarmate hij steeds zieker werd, werden de prikkelbaarheid, het schreeuwen, tekeer gaan tegen de kinderen en mij om niks steeds heftiger.
Ten einde raad heb ik 1 jaar geleden een ultimatum gesteld dat hij echt naar de huisarts moest om hulp te vragen voordat de zomervakantie aan zou breken omdat ik hem niet kon helpen en dat ik er aan kapot aan het gaan was. Want bij iedere uitbarsting trapte hij zo hard op mijn ziel dat ik voelde dat het houden van beschadigd raakte en ik boosheid naar hem ging voelen. Hij gaf aan te proberen te beteren maar dit was een toneelspel voor zover hij dit bewust deed.
Uiteindelijk gingen de kinderen zijn gedrag kopiëren of heftig daarop te reageren dat dit voor hem alleen maar brandstof was voor zijn uitbarstingen die steeds heftiger en agressiever van uiting werden. Ik heb dan ook met heel veel in pijn mijn hart moeten kiezen voor de veiligheid en emotionele geborgenheid van mijn meiden(nu 3,5 en 2 jaar oud). Ik heb een woning voor hem geregeld en we zijn nu van tafel en bed gescheiden in afwachting van zijn herstel. Wat naar mijn gevoel en de mening van de psychiater toch zeker een jaar of 2 kan gaan duren. Mijn familie heeft nu eindelijk geaccepteerd dat hij ziek is en accepteren ook dat ik nog steeds enorm veel van hem hou en hem blijf steunen.
Nu de rust weer in huis is terug gekeerd gaat het nu na 3 maanden stukken beter met mijn meiden maar ik zit nu in de val want er niks of niemand meer over waar ik op kan terugvallen om er over te praten. Ik ben voor mijn partner de enige persoon waar hij op dit moment wil en kan communiceren wat voor mij best zwaar is maar ik wil en kan hem niet laten vallen. Het moeilijkste is dat hij door de behandeling van de psychiater met de daarbij horende medicatie in zijn geval zich nu alles pas realiseerd wat er met hem maar ook zeker mij en onze meiden gebeurd is in de afgelopen jaren. Hij heeft nu spijt dat hij al die tijd heeft gevochten tegen het gebruik van medicatie omdat hij nu pas ziet hou destructief hij bezig is geweest met de mensen die van hem houden. Dit geeft mijn zo''n gevoel van onmacht en verdriet vooral omdat wij naar mijn mening er vroeg bij waren met hulp zoeken en dat de hulpverlening echt is tekort geschoten, zeg maar gefaald heeft. Doordat de hulpverlening in eertse instantie hem in de kou heeft laten staan heeft hij dus ook alle externe hulp afgezworen wat dus compleet fout is geweest. Maar zo zien zij dat niet op dat moment, zij zijn ziek en kunnen niet goed meer realistisch denken.
Ik hoop echt dat jij vol blijft houden met de juiste hulp te zoeken en je niet zomaar weg laat sturen als je ziet dat je partner bergafwaarts gaat. Zij zijn ziek en niet in staat om dit te doen. Jij kan hem niet beter maken dat moet hij zelf doen maar je kunt hem wel helpen om de passende hulp te vinden voor hem.
Daarom heb ik je ook mijn verhaal verteld, je bent niet de enige die in zo''n situatie zit en ik heb aan den lijve ondervonden dat veel mensen niet begrijpen wat een depressie met mensen kan doen en vooral dat deze mensen niet expres zo zijn.
Groetjes Karoline.


Geschreven door: Vera op Dinsdag 12 Januari 2010 om 13:43 Ongepaste reactie?

Hallo partner van,

Ik de berichten hierboven doorgelezen en ik voel ook herkenning in je verhaal.
Mijn vriend is nu al 8 maanden in een depressieve, negatieve stemming, heeft slaapproblemen, heeft nergens meer zin in,is erg afstandelijk tegenover mij, voelt zich waardeloos, huilt veel, voelt zich leeg en vraagt zich regelmatig af welk nut hij op de wereld heeft en zegt dat hij beter dood zou zijn. Soit volgens mij duidelijk een depressie. Hijzelf wil dit echter absoluut niet herkennen, voor hem het is het probleem eerder dat hij een waardeloze persoon is die alleen aan zichzelf denkt en zichzelf haat. Volgens hem moet hij gewoon proberen de zin van zijn leven te vinden en dan wordt alles weer zoals vroeger. Wel hij zoekt nu al bijna een jaar naar DE OPLOSSING voor zijn leven, maar blijkt die niet te vinden.
We hebben al uren gepraat, veel gehuild, ruzie gemaakt, zelfs een tijdje apart gaan wonen maar niets lijkt te helpen. Ik probeer hem te steunen en af en toe iets liefs voor hem organiseren om hem op te beuren maar krijg altijd de omgekeerde negatieve reactie. Hij voelt zich dan nog waardelozer want ik organiseer leuke dingen voor hem en hij denkt alleen aan zichzelf. Op een weekendje samen weg kreeg hij constant paniekaanvallen en het gevoel dat er iets mis was en dus vakanties hebben we dan ook maar afgelast...
Ik probeer hem al maanden te overtuigen om naar zijn huisarts te gaan en hulp te zoeken, maar hij ziet het nut er niet van in want hij is niet depressief en een dokter kan hem niet helpen om de zin van zijn leven te vinden, dat moet hij zelf doen, zegt hij dan.
Ik heb recent bij de apotheker pillen op basis van sintjanskruid gekocht, dat zouden natuurlijke anti-depressiva zijn zonder bijwerkingen. Ik ben van de mening "baat het niet dan schaadt het niet", maar natuurlijk kan ik hem niet overtuigen om die pillen in te nemen en tja volgens mij zou hij ook beter professionele hulp zoeken dan zo''n "wondermiddeltjes", maar ik ben vrij radeloos en probeer al het mogelijk...
Ik denk dat het ergste voor een partner van te zijn, is het gevoel van machteloosheid. Van de een op de andere dag krijg ik hem niet meer aan het lachen, ziet hij me niet meer staan, wil hij niets meer ondernemen. En om het even wat ik probeer, niets helpt... hij wil niet meer vooruit in het leven, hij wil niets meer...
Als hij al op te minste naar de dokter zou willen, maar ik kan hem toch moeilijk dwingen?...
In ieder geval heel veel sterkte! Probeer ook je eigen leven te leiden naast de depressieve partner. Ik heb mezelf voor een hobby cursus ingeschreven om niet altijd en alleen met een droevige persoon samen te zijn. En er zo af en toe eens "uit" te zijn doet me erg goed, ook al heb ik vaak schrik om naar huis terug te gaan en vraag ik me af hoe ik hem terugvind...
Heel veel sterkte!

Vera


Geschreven door: partner van op Zondag 17 Januari 2010 om 12:51 Ongepaste reactie?

Hallo Karline en Vera, en overige lezers,
Rond kerst zat ik te wachten op reacties op mijn bericht, want ik voelde mij zo alleen en had behoefte aan lotgenotengevoel. Toch werd ook dat even zwaar en besloot ik lotgenoten even te laten voor wat het was. Nu lees ik jullie reactie toch en voel weer zoveel herkenning dat dit toch ook weer goed doet, al is het alleen maar om te beseffen dat ik niet de enige ben in deze moeilijke situatie.
Ik wil hier nu even een situatie schetsen die afgelopen week ontstond, maar waar ik nog geen reactie of antwoord op weet te geven.
Mijn partner gaf aan dat het tijdens zijn therapie vooral draait om het feit dat hij zijn leven lang te horen heeft gekregen dat hij zijn eigen leven in de hand moet nemen, zelf beslissingen moet nemen, zelf zijn geluk moet maken. Nu is hij echter op een punt dat hij dat niet kan en wacht op mensen om hem heen die hem vragen wat kan ik voor je doen. Wel, die vraag heeft het afgelopen jaar hier heel erg gespeeld en zijn antwoord op mijn vraag wat kan ik doen (die is er dus zeker geweest, al is hij dat nu vergeten) was, “volg mij, offer je voor mij op, doe eens iets voor mij” (hij heeft dromen over verhuizen, een kluizenaarsleven gaan leiden samen met mij, iets waarvan ik heb gezegd dat ik in droom niet mee kan/wil gaan). Hij had/heeft dus werkelijk het gevoel dat liefde gelijk staat aan opoffering. Dat hij binnen onze relatie altijd de persoon was die “bepaalde” hoe dingen zouden lopen en dat ik de flexibiliteit had hierin mee te gaan, ziet hij niet als positief. Hij beschouwt dit als gemakzucht van mij. Ik moet veel moeite doen om mij dit niet te laten aanpraten, want ik besef dat onze relatie op deze wijze is gegroeid en mijn man tot nu toe nooit een persoon is geweest om mijn weg te volgen (bewijzen te over). Ik heb deze levenswijze overigens ook nooit beschouwd als toegeven, omdat ikzelf altijd een keuze heb gehad en mij altijd met zijn argumenten heb laten overtuigen om de dingen te doen zoals we ze hebben gedaan.

Nu is hij dus op het punt dat hij zit te wachten op mensen die hem bij de hand nemen en zorgen dat hij gelukkig wordt. Mijn antwoord hierop was, dat hij alleen zelf kan zorgen dat hij gelukkig wordt. Ik kan hem daarin niet helpen. Bovendien heeft hij alle vrienden de afgelopen tijd buiten de deur gehouden, dus buiten mij, wie zou er nog komen vragen “hoe gaat het met je en wat kunnen we voor je betekenen?”

Ik heb hem in deze context ook geconfronteerd met zijn eigen woorden en dit werd mij niet in dank afgenomen. Hij heeft mij namelijk lange tijd voorgehouden dat ik mijn geluk afhankelijk maakte van zijn geluk, maar dat ik mijn geluk zelf moest maken. Ook tegen deze stelling heb ik altijd gevochten. Natuurlijk is het voor gedeelte waar, want ik wil zo graag gelukkig zijn met mijn man, maar als ik mooie dingen voor ogen heb om samen te doen en hij wil dit niet, maak ik zelf de keuze: doe ik ze dan alleen of doe ik ze niet. En als ik dan besluit ze niet te doen, voel ik mij niet ongelukkig, maar hij stelt dan dat ik wel degelijk ongelukkig ben en dat hij dus de oorzaak is?? Hoe ingewikkeld.

Wat een warrig verhaal is dit geworden. Maar waar ik dus niet uitkom is de vraag
Welk antwoord, welke reactie, welke houding kan ik geven op zijn vraag “wie vraagt mij wat kan ik voor je doen”. Nogmaals ik heb de vraag gesteld, maar zijn antwoord “opoffering” (zijnde volg mij naar waar ik ga in wat ik doe) wil ik eigenlijk niet meer horen.

Vindt iemand herkenning in mijn vraag, deel dan je ervaringen met mij a.u.b. zodat ik weer wat steun kan voelen van anderen die ook proberen overeind te blijven.

Groeten partner van


Geschreven door: Roos op Vrijdag 22 Januari 2010 om 03:19 Ongepaste reactie?

Ik heb zelf in een diep dal gezeten en nu ik eruit klim is mijn partner depresief. Hij zoekt geen toe nadering meer. Ik laat hem met rust maar vind het moeilijk. Ik vraag me af of hij nog een relatie met mij wil. Het is zo moeilijk. Moet ik contact blijven zoeken? Hij heeft echt een muur om zich heen, maar weigerd hulp te zoeken.
Wie weet wat ik het beste kan doen??


Geschreven door: lady op Vrijdag 22 Januari 2010 om 14:14 Ongepaste reactie?

Hij gedraagt zich als een slachtoffer en kijkt alleen naar zich zelf. Hij voelt zich wellicht erg eenzaam en daarom zielig en wil door anderen uit de put worden gehaald.
Hij laat zien dat als hij een kluizenaarsbestaan leidt, niemand dat ziet of door heeft. Hij zit te wachten op iets wat niet bestaat. Hij maakt zichzelf hierdoor nog meer het slachtoffer.
Als hij zich verstopt, leert ie ook geen mensen kennen.
Kijk uit dat je hier niet in mee gaat en je niet verdrietig laat maken door deze situatie. Probeer zoveel mogelijk met "gezonde" mensen om te gaan. Dat houdt je op de been.
Verder kan ik je wel zeggen dat mensen uit zich zelf niet naar je toe komen.
Mensen begrijpen vaak niet hoe de situatie ligt en hoe jij het ervaart. Je zult er zelf mee moeten komen. Daarom kun je wel zelf naar de mensen toe gaan om hulp te vragen!!!! Dáár staat men wèl voor open.
Waarom zoek je zelf geen professionele hulp?


Geschreven door: partener van op Vrijdag 22 Januari 2010 om 20:09 Ongepaste reactie?

De afgelopen week heeft mijn partner, net als Roos'' partner, de muur nog hoger en stevige opgebouwd. Het is zelfs zover gekomen dat hij niets meer uit mijn handen aan wil nemen. Ik moet het neerleggen zodat hij het op kan pakken. Als ik dit weiger, laat hij het voor wat het is en neemt het aangereikte niet aan en vertrekt zonder. Dit soort gedrag wil ik niet tolereren, dus ik reik aan. Aan hem de keuze om het niet aan te nemen.
Daarnaast heb ik de afgelopen week met enkele vrienden contact opgenomen en ze verteld wat er aan de hand is. Dat voelde heel erg goed. Tot nu toe deed ik dit niet om vooroordelen te voorkomen, maar echte vrienden kunnen begrip opbrengen, dat heb ik gemerkt.
Dus Roos, zoek in ieder geval contact met anderen!!
Toch net als Roos, vraag ik mij af, moet ik mij uit blijven putten in het in contact komen met mijn partner of is nu de tijd aangebroken om dan toch maar een meer afwachtende houding aan te nemen en aan hem de eerste stappen laten??


Geschreven door: sunshine op Zondag 14 Februari 2010 om 15:06 Ongepaste reactie?

Wat doet het mij goed om te lezen dat er meer mensen zijn met dezelfde ervaringen.

Mijn vriend is ook depressief, al 3 jaar. Maar nu is het erger dan ooit. Ik heb alles geprobeerd om hem te helpen, alles uit de kast gehaald. Maar niets.. de muur om hem heen wordt steeds groter..

De last op mijn schouders wordt me te groot. Sinds kort weten een 3 mensen uit mijn omgeving het. Verder niemand. Hij had liever niet dat ik er over praatte, in het begin snapte ik dat ook wel. Maar ik ben van mezelf een heel open persoon en door zoiets groot te moeten verzwijgen merk ik dat ik ook verander.
Ik ken hem niet meer terug. Ik ken mezelf niet meer terug. We zijn totaal verandert door zijn depressie.

Ik volg twee voltijdstudies, en heb daarnaast alles opzij gezet om er voor hem te kunnen zijn. Als hij rust wilde, gaf ik hem rust. Alles heb ik op hem aangepast. Maar wat ik ook doe, hij duwt me weg. steeds verder. Hij weet zelf ook niet waarom hij dat doet. Vervolgens heeft hij nog meer verdriet omdat hij WEER faalt.
Wat ik ook doe, het is niet goed. Hij uit totaal niets meer. HIj is op. ik ben op. Ik kan niet meer.

Gister ben ik tijdens het eten in tranen uit gebarsten. Ik was zo moedeloos, ik was zo intens verdrietig om de situatie. Ik had hem toen twee weken niet gezien, en toen hij me s ochtends op kwam halen. Lachte hij niet eens naar me. Niets totaal geen enkele emotie/ gezichtsuitdrukking. Alsof hij de postbode tegen komt. De rest van de middag met vrienden ergens wat gaan drinken. De hele middag ben ik totaal genegeerd, als ik wat vertel komt er na een heel verhaal alleen als reactie "oh".

Ik kan veel hebben, maar na drie jaar als een zus naast hem te hebben geleefd en voor hem te zorgen is het gewoon op. Ik kan niet meer dragen. Ik kan niet afwijzingen negeren alsof hij ze niet doet.

Toen ik hem dit vertelde, deed hem dat natuurlijk ook veel verdriet. En hij zei heel blij te zijn met me te zien, en merkt niet eens meer dat hij me totaal aan de kant schuift.

het gevolg is, zo als vaker gebeurt, dat ik hem weer zit te troosten. opnieuw mijn gevoel aan de kant moet zetten, en er weer zijn voor hem. Ik heb hem ook verteld dat ik dit niet langer kan.
en zei hij dat hij gewoon geen uit weg meer ziet (hij is niet suicidaal). Maar dat ik nog zijn enige steun ben, de enige die hij vertrouwd enz enz. Hij werd radeloos bij de gedachte dat hij zonder me verder moest.

Maar alleen op zo''n moment kan hij dat uiten. verder krijg ik nooit enige vorm van waardering. Echt werkelijk geen enkele. Nog geen hand op mijn knie, geen knipoog, geen zoen. Geen lief woord, geen blijk van liefde. Alleen totale onverschilligheid tegenover mij.

Het wordt steeds moeilijker te blijven geloven dat de 3 jaar dat we wel gelukkig zijn geweest, terug zullen komen.
Hij is nu onder behandeling van een psycholoog, maar dit helpt hem niets verder. waarom weet ik niet.

En dan lees ik tips op internet, maar die zijn zo algemeen. ik kan er niets tot weinig mee. of ik heb ze al probeerd.

Wie van de mensen met ook een depressieve partner kan me meer tips geven, die bij hen geholpen hebben.

Ik wil hem niet kwijt, maar ik ben nu 25 en leef als of ik een huwlijk heb van 40 jaar. Dit wil ik niet. ik wil weer gelukkig met hem zijn. En ik weet dat het kan. Maar ik begin de moed te verliezen.
Maar hem alleen laten, kan niet. wil ik ook niet.

Ik voel me zo alleen, en ik blij hier te lezen dat ik niet alleen ben.






Pagina 1 van 7 pagina's met reacties
[1 2 3 4 5 6 7]

Reageer nu op dit bericht:

Let op! Alle vragen en antwoorden worden geïndexeerd door diverse zoekmachines. Als u niet wilt dat uw persoonlijke gegevens via internet gevonden kunnen worden, dan moet u deze zeker niet in uw vraag verwerken.

Als u medische informatie aanhaalt die niet uit uw persoonlijke omgeving komt, dan is een bronvermelding gewenst. Uiteraard is het de bedoeling dat de medische informatie die u noemt naar uw beste weten de juiste is. Het is niet de bedoeling dat u reclame maakt op dit forum.

Lees voordat u reageert ook onze huisregels.

Disclaimer over bijwerkingen: U kunt als patiënt zelf uw bijwerking melden bij het Lareb. Het Lareb verzamelt alle bijwerkingen van geneesmiddelen en vaccins in een databank. Door het melden van een bijwerking draagt u bij aan de veiligheid van geneesmiddelen en vaccins. Melden gaat eenvoudig via het online meldformulier.

Typ uw naam en uw bericht in en druk daarna op 'Voeg bericht toe'.

Uw naam: 
   
Uw bericht: 


(advertenties)

Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Depressief.nl toe aan je favorieten! Favorieten
INTERVIEW

Apathie bij ouderen

Een gesprek met onderzoeker en ouderenpsychiater Isis Groeneweg-Koolhoven over apathie, ofwel chronische lusteloosheid.

Lees het interview

(advertenties)