Lotgenotencontact

Het lotgenotenforum van Depressief.nl is een forum waar lotgenoten elkaar steunen, informeren en helpen. Gun elkaar daarbij de ruimte en wees vriendelijk voor elkaar.

Depressief.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reacties op dit lotgenotenforum noch voor de inhoud van andere websites die hier genoemd worden. Klik hier voor ons moderatorbeleid.

LET OP: Deze website is geen vervanging van een officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u ten sterkste om met uw eigen behandelend arts of huisarts contact op te nemen. U kunt uw medische vragen natuurlijk ook stellen in de rubriek 'Vragen'. U krijgt dan antwoord van onze medisch specialist.

(advertentie)

renild

Geschreven op: Donderdag 25 December 2008 om 15:23
Ongepast of beledigend?

hallo
Ik weet het niet meer, denk dat ik gek geworden ben, wie herkent dit, wie heeft raad?
Ik ben bang van mijn lijf en hoe het aan het doen is. Ik kreeg op een nacht oorsuizingen, heb een heel belastend leven, maar heb daar nooit bij stil gestaan, door die oorsuizen ben ik bang geworden en geraakte ik volledig gederealiseerd, ik dissocieerde me van mezelf, had het gevoel niet meer in mijn eigen lijf te zitten. Het is daarna een tweetal maanden beter gegaan, tot vorige week maandag. Toen kreeg ik het opniuew, veel harder oorsuizen, en weer uit mijn lijf, niet in de realiteit, ik voel niks meer, enkel angst om wat er gebeurt, enkel slechte gedachten dat het nooit meer goed komt, dat ik nooit meer normaal wordt. Naar de dokter geweest, de diagnose is overspannen, depressie, scans van het hoofd laten maken, bloed laten nemen, alles ik normaal. Nu neem ik anti depressiva, maar het "onwerkelijk" gevoel gaat maar niet over. Herkent iemand dit? geraak ik daar nog van af? is dit een teken van depressie? ben ik gek aan het worden? is er iemand die hier vanaf is geraakt? of ben ik nu gedoemd om een einde aan mijn leven te maken, wat echt, zo trek ik het niet 

Reacties op dit bericht:

Pagina 1 van 3 pagina's met reacties
[1 2 3]

Geschreven door: Roy op Donderdag 25 December 2008 om 20:29 Ongepaste reactie?

heey, ik weet precies wat je bedoeld , ik heb ook gederealiseerd , ik zat zo zwaar in de put dat ik mezelf niet meer voelde,ik kon niet meer slapen en dacht dat ik in een film speelde.daarbij kreeg ik ook hyperventilatie aanvallen en het derealiseren maakte mij ontzettend angstig en k dacht dat k gek werd sinds ik medicijnen en gesprekken heb en weer verdriet voel is het derealiseren minder geworden. mijn depressie is nog niet over en soms zak ik weer heel erg terug. derealiseren is een symptoom van overspannen zijn en depressie. het is een soort automatisch vluchmechanisme maar het is zoo eng ik weet wat je bdoeld. neej je word niet gek en het komt ooit goed ookal zie je dat nu niet! roy_verhoeven2@hotmail.com ,je kunt me gwoon mailen ik praat er graag over


Geschreven door: renild op Vrijdag 26 December 2008 om 00:26 Ongepaste reactie?

hallo Roy
Ik ben zoooo blij met je reactie, eindelijk iemand die het gevoel herkent. Die de angst kent, die weet hoe het voelt om te denken dat je gek wordt. Ik ga je zeker mailen, maar ik heb veel nood aan geruststelling. Is het derealiseren bij jou heel fel geminderd, of komt het nog vaak terug? en hoe lang duurt het? en geraak je daar ooit terug van af? Is jouw verhaal een positief verhaal. Ik ben zo vatbaar voor suggesties en ik hoor soms alleen het negatieve, waaruit ik dan de bevestiging haal van "zie je wel, het komt nooit meer goed, of , het gaat nog jaren duren of zo". Dat maakt me ook een beetje bang om te mailen. Hoewel ik het ook egaoïstisch van mezelf vind, want iedereen mag zijn verhaal vertellen, zijn angsten delen. Ik ben heel verward en voel me echt onzeker. Bedankt al voor je reactie, ook voor je geruststelling. Welke medicatie neem je?


Geschreven door: Bennie op Vrijdag 26 December 2008 om 12:44 Ongepaste reactie?

Hallo Renild
Ook ik ken dat gevoel van denken dat je gek wordt,de angst,de onzekerheid,of het ooit nog goed komt.
Ook ik voelde mij heel erg verward,gedachtes niet meer kunnen ordenen.
Dit hoort bij een depressie.
Wanneer de medicijnen aanslaan en de depressie minder wordt dan gaan de klachten ook weer minder worden en op een gegeven moment weg.
Ik begrijp heel goed dat je angstig bent en bang bent dat je niet meer beter wordt maar je wordt echt beter.
Het kan wel een lange zware weg zijn die je af moet leggen maar het komt zeker goed.
Dat is bij mij ook gebeurd.
Heb je iets aan de verhalen van anderen hier op de site?
Geeft het je steun en misschien tips?
Welke medicatie gebruik je?
Groetjes en veel sterkte!
Heb je vragen dan niet aarzelen!


Geschreven door: Willine op Vrijdag 26 December 2008 om 18:49 Ongepaste reactie?

Ha Renild,

Zoals je al bij de anderen hebt kunnen lezen, zijn het dingen die bij een depressie horen.

Ik snap heel goed dat je onzeker bent over of het nog wel goed komt. Dat had ik ook. Maar het komt écht goed! Als je zelf maar wilt. Maar daar twijfel ik niet aan!

Over die antidepressiva: je moet eerst een spiegel opbouwen voor het écht gaat werken (6 weken). Pas daarna ga je merken of het aanslaat. En over je gevoelens: ik had ook dat ik mijn gevoelens niet voelde. In het begin vond ik dat heel moeilijk. Maar achteraf is het voor mij goed geweest. Zo had ik namelijk niet alle gevoelens in 1x maar in stapjes opbouwend. Zo kon ik veel beter weer ''genezen''. Dus maak je er niet ongerust om want ook dat komt écht weer goed!

Je bent absoluut niet gek! Zo voelt het misschien voor je maar het is niet zo. Een eind aan je leven maken heeft dus geen zin. Dan doe je je omgeving heel veel verdriet. En het zou goed kunnen dat je na deze periode pas merkt dat die mensen in je omgeving meer mensen zijn dan je nu merkt. Dat had ik in ieder geval.

Probeer vol te houden en gesprekken aan te gaan. Tuurlijk zijn er hele moeilijke momenten dat je het helemaal niet meer ziet zitten maar er komen ook weer steeds meer lichtpuntjes!

Voel je niet egoïstisch om je verhaal hier of in iemands mailbox achter te laten!

Heel veel sterkte!


Geschreven door: roy op Vrijdag 26 December 2008 om 19:25 Ongepaste reactie?

heey renild,

je hoeft echt niet bang te zijn om te mailen, ik kan je met 100 procent zeggen dat derealisatie een uiting is van depressie/ontzettende overspannenheid. Het is een reactie van je lichaam omdat je niet meer helder kan denken en je jezelf gwoon zo ongelukkig voelt. je voelt je leeg en gevoelloos en hebt t gevoel dat je zweeft of een geest bent en er niet echt toedoet. als je herstelt neemt dit gevoel weer af en neej t gaat zeker niet lang duren, het is gwoon een klacht die hoort bij de vreselijke ziekte:depressie. Ik heb het echt heeeel erg gehad en ik derealiseer nu eigenlijk niet meer! ook ik voelde me erg onzeker en vond het een rare klacht waar ik met niemand over durfde te praten totdat ik het bij de psyche voorlegde en die wist het gwoon meteen, heel veel mensen met burn-out/depressie hebben dat gevoel. depressie geeft naast geestelijke ook heel erg lichamelijke klachten. mijn medicatie is fluoxetine(maar onthou anti-depressiva zijn een steuntje, tijd en jijzelf helen de rest) depressie is volgens mij juist het eindstadium van alle narigheid en ellende en stress en je bent dus in feite al bezig jezelf te herstellen! ik heb precies hetzelfde gevoel als jij gehad dat ik zo niet meer wou leven, maar als ik dat gedaan had had k nooit geweten dat ik mezelf nu een stukje beter voel. ik ben nog steeds erg depressief maar mijn lichamelijke klachten zijn glukkig minder en ik eet/slaap weer. neej je bent helemaal niet gek aant worden!! dat lijkt voor jezelf zo! ik ben nog steeds heel erg angstig maar ik ben er nu beter aan toe als 5 maanden geleden! mail me gerust, ik ken de klachten en t gevoel gwoon heel erg goed, en het gaat zekersteweten weer over!

Heel veel sterkte en ik praat er graag met je over!


Geschreven door: renild op Zaterdag 27 December 2008 om 00:02 Ongepaste reactie?

Dag lieve mensen allemaal
Het doet zo veel deugd om te horen dat ik niet gek ben, dat er hoop is, dat dit iets is waar je uit kan geraken. Ik neem trazolan100mg, maar ik doe dit nog maar sinds een week. De derealisaties zijn er nog steeds, eigenlijk bijna heel de dag door, en dit al 1.5 week aan een stuk. Het is zo afmattend, zo bevreemdend, maar het feit dat ik hier mag lezen van jullie dat het iets bekend is, dat anderen het ook hebben, sterker nog, dat er anderen zijn die er stilletjes aan vanaf geraken, doet me wel deugd. Wat ik wel vreemd vind is dat ik het echt niet heb zien aankomen, het is er gekomen van de ene op de andere dag. Ik voelde me niet depri, niet overspannen, hoewel ik , als ik het achteraf bekijk wel redenen had, en mijn persoonlijkheidsstruktuur is er eentje van perfectionisme, controle willen houden en hebben, beetje hypochondrisch, veel zorgen maken, altijd goed willen doen en me dingen zo hard aantrekken. Achteraf bekeken heb ik het ook best wel druk, en heb ik misschien wel veel hooi op mijn vork genomen; man studeert en werkt heel hard, dus is er bijna nooit, we doen onze verbouwingen zelf, we hebben vier kindjes en ik werk ook nog en daarbij komt nog een serieuze rusie met de schoonouders.
Wat ik ook heel moeilijk vind overdag is, tijdens die derealisaties, dat ik zo weinig prikkels en geluid kan verdragen. Zo vermoeiend, dat derealiseert me nog harden. Ik voel me dan ook zo schuldig ten opzichte van de kindjes.
Ik lees veel op deze site, maar ik ben er ook bang van. Ik lees dikwijls over mensen die een intensieve therapie volgen door een opname. Ik word daar echt helemaal bang van. dat is iets wat ik me nooit kan veroorloven, dat is praktisch onhaalbaar. Ik wil dat ook helemaal niet. Ik zou het graag op eigen houtje doen, met medicatie en onder begeleiding van een psycholoog. Is dat mogelijk? zijn er mensen die dat zo kunnen? Zijn er ook mensen met kindjes die er door zijn geraakt?
Bedankt al voor jullie reacties, het helpt me echt enorm. Het geeft echt geruststelling.
Renild


Geschreven door: Wiline op Zaterdag 27 December 2008 om 15:19 Ongepaste reactie?

Ha Renild,

Ik ben blij dat de reacties die je krijgt, je helpen. Je komt er écht vanaf! Daar ben ik zeker van!
Helemaal als je ook kinderen hebt, is dit vermoeiend. Hoe oud zijn ze?
Er zijn verschillende dingen die je noemt, die ik ook had. Ik was ook nogal perfectionistisch, (te) veel hooi op mijn vork nemen, veel zorgen maken, had ''ruzie'' met m''n oma (wat een jaar heeft geduurd) en allerlei andere dingen die erbij kwamen. Hoe je ook gebruik maakt van de hulpverlening, je moet het uiteindelijk zelf doen. Het klinkt misschien hard maar jij bent degene die het moet doen Natuurlijk krijg je hulp van je psycholoog. Die helpt jou.
Ik zou niet weten waarom je er niet met medicatie en begeleiding van een psycholoog uit zou komen. Als jij dat ziet zitten en als jij voor jezelf weet dat het zo gaat lukken, moet je het gewoon doen!
Kan je man je niet een beetje helpen? Ookal is het maar in kleine dingetjes. Dan hoef je het tóch niet helemaal alleen te doen. Kan je niet met je man bespreken of jullie de taken kunnn herverdelen? Ik denk dat het belangrijk is dat je man ziet hoe jij je voelt en weet wat je wel en niet aan kan. Voor mij was dat een steuntje toen ik verkering had.

Renild, heel veel sterkte! Misschien duurt het lang maar je komt er doorheen! Daar heb ik alle vertrouwen in! Als je maar moed houdt!

Lieve groetjes, Willine


Geschreven door: Bennie op Zaterdag 27 December 2008 om 21:24 Ongepaste reactie?

Hallo Renild
Je schrijft dat je nog maar een week de medicijnen slikt.
Dat is heel kort.
Je moet er wel rekening mee houden dat het een week of zes kan duren voordat de medicijnen echt helemaal zijn werk doen.
Dat neemt niet weg dat je er wel eerder baat bij kan hebben.
Tuurlijk hoef je niet opgenomen te worden om beter te kunnen worden.
Voor de meeste mensen zijn medicijnen en gesprekken voldoende!
Groetjes en heel veel sterkte!


Geschreven door: Renild op Maandag 29 December 2008 om 09:25 Ongepaste reactie?

Hallo lieve mensen

Willine, ik heb jouw draad ook een met stukjes gelezen. Jij hebt ook al een hele weg doorworsteld en het geeft me wel moed als je ziet dat jij nu de kracht hebt om anderen te steunen en raad te geven. Ik weet inderdaad dat de pillen niet alles zollen doen, dat ik ook zelf zal moeten veranderen, maar het gekke is dat ik er gewoon niet uitkom. Ik heb zo weinig vertrouwen in mezelf. Ik twijfel ook heel de tijd of ik niet gewoon een lichamelijke aandoening heb, waardoor ik nog banger word. Heb jij dat ook gehad? Juist omdat ik het ook allemaal niet heb zien aankomen vraag ik me af of ik mezelf niet aan het wijsmaken ben dat ik overspannen of depri ben, ik vond niet dat ik reden toe had, en dat versterkt mijn gevoel dat ik iets in mijn hoofd gekregen heb. Mijn man doet wel wat hij kan, maar hij is er heel weinig. Die beslissing hebben we samen genomen, hij werkt voltijds en ''s avonds doet hij nog avondstudies in functie van het behalen van zijn Master-diploma. Dat doen we dan weer een beetje om ons inkomen te vergroten, zodat we daarna een beetje meer van ons werk kunnen uitbesteden. Maar ik ben inderdaad al wel bezig om meer en meer tust voor mezelf in te lassen.

Bennie, ik slik inderdaad nog niet zo lang medicijnen. Ik heb me er echt moeten over zetten om dat te doen. Ik moet inderdaad geduld hebben, maar dat is niet makkelijk als je zo een hele dag loopt te derealiseren. Bedankt voor je bemoedigende woorden. Ik hoop maar dat het niet te lang duurt allemaal.

Nog één vraagje. Velen van jullie hebben al een langere periode een depressie. Is die dan constant even intens, zo met derealiseren, en niks kunnen verdragen en de muren oplopen enzo, of zitten daar ook tussenpauzes van meer rust en mildheid in? Want ik kan me voor mezelf niet voorstellen dat ik deze situatie jaren ga volhouden.
Bedankt voor jullie steun en reacties, ik heb er echt heel veel aan.
Renild


Geschreven door: Willine op Maandag 29 December 2008 om 10:53 Ongepaste reactie?

Ha Renild,

Voor mijn idee ben je een beetje alleen aan het worstelen. Soms heb je ergens wat hulp bij nodig. Ik denk dat het voor jou een steuntje zal zijn als iemand je helpt. Wat mij ook geholpen heeft, is alles eens op een rijtje zetten. De dingen die niet goed lukken maar ook de dingen die juist wél goed lukken, de dingen waar je tegenaan loopt en wat je daarin zou willen veranderen. Als je die dingen een beetje op een rijtje hebt, kan je kijken hoe je er in kleine stapjes aan kan werken. Op deeltijd had ik een paar grote doelen (dingen die ik moest gaan veranderen). Elke week ging ik daaraan werken door middel van kleine stapjes. Bij de dagafsluiting benoemde ik dan hoe mijn doel ging. Dat heeft mij goed geholpen. Als ik het alleen thuis zou moeten doen, weet ik niet of ik dat zou redden. Ik denk dat ik dan iemand (uit m''n gezin of vriendenkring) zou moeten vragen waar ik het aan kan vertellen. Die kan me eraan herinneren als ik nog niets heb verteld. Dan zou ik het denk ik wel vol kunnen houden.

In het begin had ik ook dat ik dacht dat ik allerlei ziektes had enzo. Maar dat was helemaal niet zo. Het was gewoon mijn idee en dat idee ging ik zitten voeden waardoor het helemaal leek alsof ik het had. Maar dat was helemaal niet zo! Nu heb ik er geen last meer van gelukkig. Dus maak je geen zorgen en ga jezelf ook niet bang zitten maken, he?! Dat is nergens voor nodig! Als je het écht niet vertrouwt, kan je natuurlijk altijd even langs de dokter gaan. Dan weet je het zeker.

Wat een drukte in huis, zeg! Alles bij elkaar maakt het het wel zwaar voor je. Als je man bezig is met die opleiding, komt er toch heel wat op jou wat je man anders had kunnen doen.
Ik wil je een complimentje geven over dat je meer naar je lichaam luistert! Ik vind het goed van je dat je wat meer rust inlast! Ga zo door!!!

Renild, bij mij was de depressie gelukkig niet altijd even intens. Sommige dagen ging het gewoon beter dan andere dagen. Bij mij was het de ene keer milder dan de andere keer. Merk je niet klein beetje verschil in dagen?

Sterkte!
Lieve groetjes, Willine


Pagina 1 van 3 pagina's met reacties
[1 2 3]

Reageer nu op dit bericht:

Let op! Alle vragen en antwoorden worden geïndexeerd door diverse zoekmachines. Als u niet wilt dat uw persoonlijke gegevens via internet gevonden kunnen worden, dan moet u deze zeker niet in uw vraag verwerken.

Als u medische informatie aanhaalt die niet uit uw persoonlijke omgeving komt, dan is een bronvermelding gewenst. Uiteraard is het de bedoeling dat de medische informatie die u noemt naar uw beste weten de juiste is. Het is niet de bedoeling dat u reclame maakt op dit forum.

Lees voordat u reageert ook onze huisregels.

Disclaimer over bijwerkingen: U kunt als patiënt zelf uw bijwerking melden bij het Lareb. Het Lareb verzamelt alle bijwerkingen van geneesmiddelen en vaccins in een databank. Door het melden van een bijwerking draagt u bij aan de veiligheid van geneesmiddelen en vaccins. Melden gaat eenvoudig via het online meldformulier.

Typ uw naam en uw bericht in en druk daarna op 'Voeg bericht toe'.

Uw naam: 
   
Uw bericht: 


(advertenties)

Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Depressief.nl toe aan je favorieten! Favorieten

(advertenties)